Monday, October 02, 2006

ഒച്ച്‌

കാലത്തെ കൈപടത്തോളം ചെറുതാക്കുന്ന കാരുണ്യത്താല്‍
ഒച്ച്‌ പെണ്‍കുട്ടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നു...
സൃഷ്‌ടിയുടെ ദുരൂഹമായൊരുടമ്പടി മൂലം
തീര്‍ന്ന വേദനയുമായ്‌
പിന്നീടെപ്പോഴൊ പെണ്‍കുട്ടി നടന്നകലുന്നു...
ഉപ്പുകുറ്റികള്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നു.
ഒച്ച്‌ മാത്രം, ഏറ്റെടുത്ത വേദനയുടെ
പൂര്‍വ്വമായൊരു നിറവായ്‌
പകച്ച്‌ നില്ക്കുന്നു.

അപരിചിതേ, നീയറിയുന്നോ,
ഈ കാരുണ്യത്തിന്റെ, വേദനയുടെ
സത്യമെന്തെന്ന്‌...?

3 Comments:

At 9:55 PM, Blogger ഞാന്‍ ഇരിങ്ങല്‍ said...

വളരെ ഉള്‍ക്കരുത്തുള്ള രചന. ഭാവുകങ്ങള്‍

 
At 9:58 PM, Blogger ഹേമ said...

ഒച്ച് വളരെ നന്നായി.
വാക്കുകളില്‍ മിതത്വം കുറച്ചുകൂടി വേണം എന്നു തോന്നുന്നു.

 
At 11:52 AM, Anonymous  said...

നല്ലത്.
കവിത നല്ല പരിചയം! കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 6 കൊല്ലം മുന്നത്തെ പരിചയം.
കവി വേറെ പേരില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നോ (അഥവാ തെളിവില്‍ ഇരിക്കുന്നോ) എന്ന് സംശയമില്ലാതില്ല
:)

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home